Bazı insanlar son derece gelişmiş bir kozmik ruha sahiptir

 

https://www.facebook.com/reel/1085868183872071

-Bazı insanlar son derece gelişmiş bir kozmik ruha sahiptir-

Kendi yaşam deneyimlerime ve anladıklarıma dayanarak bir yıldız tohumunu şöyle tanımlardım: Yıldız tohumu ruhu, Dünya'nın gezegen matrisinden kaynaklanmayan, daha yüksek frekanslı bir ruhtur. Yani, Dünya'da bedenlenmiş bir uzaylı ruhu diyebiliriz.

Ancak yıldız tohumu sadece Dünya'ya özgü değil. Bu terim, bilinç evrimsel yolculuklarında, kendi gezegen matrislerinin dışında başka bir yerde bedenlenmeye başlamalarına izin veren bir seviyeye ulaşmış herhangi bir yıldız sisteminden, herhangi bir galaksiden herhangi bir ruhu tanımlamak için daha geniş anlamda kullanılır.

Yıldız tohumlarının burada bulunmasının temel amacı, insanlığın daha yüksek bilinç hallerine genişlemesine yardımcı olmaktır; bu da aslında insanlığın kim olduklarının ve neler yapabileceklerinin gerçeğini hatırlamasına yardımcı olmaktır. Yani burada sadece var olmak için bulunan yıldız tohumları da var. Sadece varlıkları bile yardımcı oluyor. Daha yüksek frekansları dengelemeye ve sabitlemeye yardımcı oluyor. Gerçekten bolluk içinde var olmanın, ruh tarafından yönlendirilen bir hayat yaşamanın ve sadece mutlu olmanın ne anlama geldiğini göstermeye yardımcı oluyor. Çünkü mutlu olduğumuzda, minnettar olduğumuzda, Dünya'yla ve çevremizdeki insanlarla bağlantı kurduğumuzda, işte o zaman en güçlü, en yoğun enerjiyi, en güçlü frekansı yayarız.

-Elizabeth April-

Bu simülasyona, yaşadığınız bu gerçekliğe sahipsiniz, şimdi de bir simülasyonun içinde bir simülasyon yaratıyorlar, buna akıllı şebeke deniyor ve sonra da bir simülasyonun içinde bir simülasyon daha yaratma sürecindeler, buna da metaverse diyorlar. Ve simülasyonun her seviyesinde, insanlar bu çoklu simülasyonların sahte gerçekliklerine giderek daha fazla çekiliyor ve genişletilmiş bilinçten, gerçekte oldukları ruhtan uzaklaştırılıyorlar.

Yani, etkileşimde bulunduğumuz alan, bu teknolojik olarak üretilen radyasyon saldırısıyla dönüştürülüyor. Peki, bu radyasyon nedir? Frekanstır.

İnsan düşüncesi ve duygusu tarafından üretilen şey nedir? Frekanstır. Ve gaz kelebeği iki yönlü çalışır. Frekans üreten düşünceleriniz ve duygularınız olabilir, ancak size doğru ateşlenen bir frekansta bu yönlenen frekansla ilgili düşünceler ve duygularda üretebilirsiniz. Yani, elektromanyetik bir alandaysanız, o alanın frekansına sahip olursunuz.

Teknoloji tarafından üretilen bir elektromanyetik alan. Eğer o alandan doğru frekansları harekete geçirirlerse, sizi depresyona sokabilirler. Sizi endişelendirebilirler. Sizi korkutabilirler. Bu ne anlama geliyor? Sizi düşük titreşimli bir durumda tutabilirler, bu da buradan asla çıkamayacağınız anlamına gelir.

Size yönelik üretilen bir teknoloji, bu da buradan asla çıkamayacağınız anlamına gelir. Yani, gördüğümüz şey, tanıtılan bu farklı illüzyon seviyeleridir. Ve deneyimlediğimiz tüm gerçeklik değiştirilip dönüştürülüyor. Ve bu dönüşümün bir parçası olarak, Daha önce de söylediğim gibi, beden, simülasyonla etkileşime giren ve bizi ona bağlayan simülasyonun bir parçasıdır.

-David Icke-

Sanki Türkiyenin genelini anlatıyor gibi geldi bana.

Bedene Temas Eden Kumaş Frekansı ve Sağlık

                        -Vucuda temas eden giysilerin frekansı-

5.000 yıldır giyilen eski bir kumaş, bilim insanları eski şifacıların zaten bildiği şeyi doğruladı.

Şu anda, cildinize temas eden malzeme, eşik değerinin üzerinde veya altında bir frekans yayıyor. Bu sayı, hücrelerinizin yenilenmesinin mi yoksa olması gerekenden daha hızlı parçalanmasının mı gerçekleştiğine karar veriyor.

Bu sayıyı dört dakika içinde size vereceğiz.

Ama önce şu:

Vücudunuz sadece kimya değil, elektriktir. Her hücre zarının bir voltajı vardır. Her sinir bir sinyal gönderir. Kalbiniz, vücudunuzun üç metre dışına uzanan bir elektromanyetik alan üretir. En büyük organınız olan cildiniz, sizinle dünya arasında sürekli bir elektriksel arayüzdür.

Şimdi kendinize sorun, günde 16 saat boyunca bu arayüzle ne temas halinde?

Antik Vedik metinler, belirli rahatsızlıklar için ipeği öneriyordu. Mısırlı rahipler sadece keten giyerdi; tapınak ritüelleri sırasında sadece keten. Yoga geleneği, pranayama uygulaması sırasında sentetik malzemeleri yasaklıyordu; bunun manevi nedenlerden dolayı olmadığını, pranik alanı bozduğunu söylüyorlardı. Modern biyolojinin artık bunun için bir adı var, antik çağ insanları, herhangi bir laboratuvar bunu doğrulamadan çok önce bunu haritalandırmıştı. İşte ölçtükleri şey: Her malzemenin ölçülebilir bir elektromanyetik emisyonu vardır, metaforik fizik değil. Tekstiller, vücudun biyoelektrik alanı ile piezoelektrik etki adı verilen bir şey aracılığıyla etkileşime girer; yapılandırılmış moleküler liflerin elektrik yükü üretme ve değiştirme yeteneği. Doğal protein lifleri (ipek, yün) kristal moleküler bir mimariye sahiptir, titreşirler ve cildinizle yük alışverişinde bulunurlar. Biyolojik alanınıza katılırlar. Günümüzde satılan çoğu giysinin malzemesi olan polyester gibi sentetik polimerlerin farklı bir yapısı vardır. Titreşmezler. şarj alışverişinde bulunmazlar. Statik elektrik üretirler. Bu ilk farktır ve 40 yaş üstü çoğu erkeğe söylendiğinden daha önemlidir. Vücut kontrolü. Şimdi bir nefes alın. Göğsünüze, kollarınıza, bacaklarınıza hangi kumaşın temas ettiğine dikkat edin. Bu farkındalığı koruyun. Birazdan biyoloji kısmını anlatacağız,, ancak bundan önce, eski şifacıların kumaş hakkında bildiği ve bilimin ancak şimdi doğruladığı iki şey var. İkisini de deşifre edeceğiz. Ve bu şemada, araştırmacıların artık hücrelerinizin içinde gerçekleşen bir şeyle, bir mekanizmayla, ölçülebilir bir mekanizmayla ilişkilendirdiği bir malzeme var. Bunu aklınızda tutun.

Hiyerarşi şöyle görünüyor. En üstte ipek var. 10.000 hertz'in altında. Bu, vücudun dinlenme halindeki biyoelektrik frekans aralığının oldukça üzerinde olduğu anlamına gelir; yani malzeme herhangi bir müdahale olmadan titreşir.

Ardından keten gelir. 4.800 ile 5.000 hertz arasında. Sonra kaşmir. Sonra yün. Sonra bambu. Sonra pamuk. Hala 3.000 hertz'in üzerinde. Sonra boşluk. Sentetik rayon, naylon ve akrilik 300 hertz'in altına düşer. Polyester ve spandeks. Sıfırdan 100'e.

Vücudunuzun kendi biyoelektrik frekansı hücresel düzeyde 2 ile 10 megahertz arasında çalışır. Ancak yüzey iletkenliği, yani cilt arayüzündeki ölçüm, yüzlerce,  binlerce hertz aralığında çalışır. Sıfır ile 100 hertz arasında çalışan bir malzeme bu yüzeyle sürekli temas halinde olduğunda, biyolojide bir şeyler değişir. Eski çağlarda buna uygun olmayan, bozulmuş pranik alan denirdi.

Modern araştırmalar farklı bir terim kullanıyor. Şimdi mekanizmayı adlandıracağız.

İşte eski şifacıların bu bilgiyi nasıl kullandıklarından bahsedeceğiz:

Ayurveda hekimleri ateş için pamuk reçete ederdi. Frekansı rahatsız etmezdi. Meditasyon için ipek reçete ederlerdi. Üst aralıktaki rezonansı sinir sistemini bozmazdı.

Uzun ömür uygulamaları, pranayama, bandhalar, nefes çalışmaları için keten reçete edilen malzemeydi.

Gelenek yüzünden değil. Uygulayıcılarda gözlemledikleri yüzünden. Esseniler (eski Ölü Deniz Parşömenlerinı yazan ırk) keten giyerdi. Belirli soylardan Budist keşişler. Sadece pamuk veya ipek.

Samuraylar savaş sırasında deriye karşı ipek iç katmanlar giyerdi. Zırh değil. İç katman ipekti. 

Bunlar tesadüf değil. Bunlar veri noktaları. Binlerce yıl boyunca birbirinden bağımsız eski kültürlerde tutarlı bir örüntü. Bu örüntü, biyolojide belirli bir şeye işaret ediyor.

Vücut kontrolü. Omuzlarınızı geriye doğru yuvarlayın. Burundan yavaşça nefes alın. Cilt yüzeyindeki herhangi bir gerginliği fark edin. Boyun. Göğüs. Ön kollar. Tek nefes. İşte bu, manevi olduğunu düşündüğünüz şeyin mekanik hale geldiği an. Mikroplastikler. Bu kelime, çoğu insanın fark ettiğinden daha fazla biyolojik ağırlık taşıyor. Polyester plastiktir. Polietilen tereftalat. Plastik şişelerle aynı polimer ailesinden. Polyester kumaş giyildiğinde, özellikle sıcak olduğunda, terlediğinizde, hareket ettiğinizde, mikroskobik parçacıklar dökülür. Çevrenizdeki havaya, terinize karışır. Deri yoluyla emilir, solunur.

Yapılan çalışmalar, insan kanında, akciğer dokusunda, plasenta dokusunda ve testis dokusunda mikroplastik parçacıklar tespit etti. İnsan dokusunda bulunan konsantrasyonlar, sentetik tekstil maruziyetiyle doğrudan ilişkilidir. Mikroplastikler hücresel düzeyde ne yapar?

Mitokondriyal fonksiyonu bozarlar. Endokrin bozucu bileşikler taşırlar. İltihap yollarını tetiklerler. Oksidatif stres tepkisi. Hızlandırılmış hücresel yaşlanmayı yönlendiren aynı mekanizma. Aktifleşir. Telomer kısalması. Mitokondriyal verimsizlik. İltihap, istisna olmaktan ziyade temel durum haline gelir. Eski şifacılar mikroplastik kelimesini bilmiyorlardı. Sadece gözlemleri vardı.

Doğada bulunmayan malzemeler vücutta bir şeyi bozdu. Etki altında kalalanlarda ölçülebilir bir şey. İşte ikinci mekanizma. Frekans grafiğini biyolojiye bağlayan mekanizma. Statik elektrik. Polyester ve spandeks, cilde karşı sürekli olarak statik şarj üretir. Bu arka plan gürültüsü değildir. Cilt yüzeyinde lokalize bir elektrostatik alan oluşturur. Cilt biyoelektriği üzerine yapılan araştırmalar, bu yapay elektriği tespit etmekte.

Elektrostatik alanlar, galvanik cilt iletkenliğine müdahale eder. Stres tepkisini okumak için biyogeribildirimlerde kullanılan aynı ölçüm. Bunun basit bir şekilde anlamı şudur: Sentetik kumaş, sinir sisteminizin stres algılama yoluna sürekli olarak düşük seviyede statik bir sinyal gönderir. Dramatik değil. Birikerek artan. Günde 16 saatten fazla. Yıllar içinde. Kortizol seviyeniz değişir. Kalp atış hızı değişkenliğiniz bozulur. Erkekler zaten bunu izliyor.

Erkekler uzun ömürlülük için kalp atış hızı değişkenliğini (HRV) izlemiyor. Kumaş değişkeni henüz çoğu protokolde yer almıyor. Yer alacak.

Şimdi tersine çevirelim. Doğal lifler tam tersini yapar. Özellikle keten. Geniş lif yapısıyla. Hafif higroskopik bir şarja sahiptir. Nemi emer. Ve elektriksel yükü nötr olarak yeniden dağıtır. Statik üretmez. Cildin biyoelektrik arayüzünü bozmaz. Hücresel arayüzde ipek; arayüzde yine farklı bir şey gösteriyor. Protein yapısı, fibroin, sarasen, amino asit bileşimi bakımından insan kolajenine benzer. İpek ciltle temas ettiğinde, yara iyileşmesi araştırmalarında incelenen moleküler bir rezonans meydana gelir. İyileşen dokuda ipeğe dair eski reçete mistisizm değildi. Protein seviyesinde yapısal uyumluluktu. Eski çağ insanları, henüz isimlendiremedikleri biyolojiyi gözlemliyorlardı.

Vücut kontrolü. Bir elinizi göğsünüze düz bir şekilde koyun. Kumaşı hissedin. Sıcaklığı hissedin. Nötr mü yoksa yüklü mü olduğunu fark edin. Yavaşça bir nefes alın. Son 20 yılı geride bırakamazsınız, ancak bu gece önümüzdeki 20 yıl boyunca etkileşimi değiştirecek bir karar verebilirsiniz. Bu pahalı kıyafetlerle ilgili değil. Bu bir değişimle ilgili. Cilt temas katmanı. En büyük etkiye sahip değişiklik, doğrudan cildinize temas eden kumaştır, bunun üzerindeki giysi değil. Dış giyim değil.

Alt katman. Gömlek. Günde 16 saat boyunca biyoelektrik arayüzle temas eden katman. Bu katmanı keten, pamuk veya ipeğe taşıyın. Öncelik sırasına göre.

İplik yapısı; Önce keten. Frekans aralığı. Higroskopik şarj düzenlemesi. Dünyanın en tutarlı uzun ömür kültürlerinde eski bir reçete. Mısır, Ayurveda, Essene, Yoga. Hepsi ketende birleşiyor. Pamuk erişilebilir. İşe yarıyor. Mikroplastik yükü ortadan kaldırıyor ve statik bozulmayı gideriyor. Keten yoksa, pamuk bir taviz değil.

Hala polyesterin bulunduğu yerden 4000 hertz daha yüksek. İpek. Nefes çalışması, pranayama veya herhangi bir yapılandırılmış dinginlik uygulaması yapıyorsanız, alt katman değişikliğini düşünün. Yüksek durum uygulaması sırasında cilt seviyesindeki protein rezonansı sembolik değil. Yapısal. Dış katmanlar ikincil. Vücudun arayüzde temas ettiği şey, protokoldür.

En Eski İlaç Ses’tir

 -En Eski İlaç Ses’tir-

Dilden önce mırıltı (Hum) vardı.

Yeryüzündeki her gelenek onu bağımsız olarak keşfetti. Manastır ilahileri. Korkmuş bir göğse alçak sesle söylenen anne ninnisi. Hiç karşılaşmamış kültürlerdeki kutsal müziğin altındaki uğultu. Bu insanların hiçbiri anatomi eğitimi almamıştı. Sadece nesiller boyu süregelen uygulamalarla, sesin beden üzerinde kelimelerin yapamayacağı bir etki yarattığını biliyorlardı. Göğüste tutulan alçak bir ses tonu, hiçbir sözün başaramadığı şekilde insanı rahatlatabilir.

Haklıydılar. Ve şimdi, adını koyamadıkları ama hissettikleri mekanizmayı anlıyoruz.

Vagus siniri, otonom sisteminizin en uzun siniridir ve vücudunuzun güvende olup olmadığına veya tehdit altında olup olmadığına karar vermek için kullandığı birincil kanaldır.  Ve önemli bir kısmı doğrudan boğazınızdan geçer, ses tellerinizin yanından geçer; öyle ki orada üretilen ses onu fiziksel olarak titreştirir. Mecazi olarak değil. Mekanik olarak. Mırıldandığınızda, tüm vücudunuza geri çekilmesini söylemekten sorumlu olan sinire masaj yapıyorsunuz demektir.

Suskun, daraltılmış, büzülmüş boğaz sinirleri yatıştırır. Beden, çoğu insanın farkına varmadan taşıdığı o hafif uyanıklık mırıltısı olan düşük seviyeli arka plan alarmında kalır; çünkü onun yokluğunu hiç bilmemişlerdir. Güvenlik entelektüel olarak anlaşılır ancak dokuya tam olarak nüfuz etmez.

Mırıltı ile titreşen boğaz sinir sistemini içeriden harekete geçirir. Titreşim doğrudan sinire ulaşır ve sinir, vücudun geri kalanının beklediği sinyali gönderir: Artık güvendesiniz. Sistem, irade gücüyle sakinleşmeye zorladığınız için değil, sinire tepki verdiği fiziksel girdiyi sağladığınız için düzene girmeye başlar.

İşte işin sessiz dehası burada. Dışarıdan bir alete, bir terapistin yardımına veya kusursuz bir ortama ihtiyacınız yok. Alet zaten içinizde. Kendi sinir sisteminize uygulanan kendi sesiniz, sesin tek bir dakikasında hissedebileceğiniz bir değişim yaratır.

“The Embodied Frequency” kitabındeki “Hum Scan” mırıltı taraması, tam da bu gerçek üzerine kurulmuştur: birkaç dakika boyunca dudaklarınızı kapalı tutarak mırıldanmak, perdeyi yavaşça değiştirmek ve titreşimin bedende nereye yayıldığını fark ederek sisteminizi gerginlikten dinlenmeye doğru yönlendirmek. Kitaptaki en erişilebilir uygulamalardan biri ve hızlı hissedilir bir sonuç verenidir.

İlaç her zaman boğazınızdaydı. Sadece kullanmanız gerekiyordu.

-Live In Frequency-

-En Eski İlaç Ses’tir-

Dilden önce mırıltı (Hum) vardı.

Yeryüzündeki her gelenek onu bağımsız olarak keşfetti. Manastır ilahileri. Korkmuş bir göğse alçak sesle söylenen anne ninnisi. Hiç karşılaşmamış kültürlerdeki kutsal müziğin altındaki uğultu. Bu insanların hiçbiri anatomi eğitimi almamıştı. Sadece nesiller boyu süregelen uygulamalarla, sesin beden üzerinde kelimelerin yapamayacağı bir etki yarattığını biliyorlardı. Göğüste tutulan alçak bir ses tonu, hiçbir sözün başaramadığı şekilde insanı rahatlatabilir.

Haklıydılar. Ve şimdi, adını koyamadıkları ama hissettikleri mekanizmayı anlıyoruz.

Vagus siniri, otonom sisteminizin en uzun siniridir ve vücudunuzun güvende olup olmadığına veya tehdit altında olup olmadığına karar vermek için kullandığı birincil kanaldır.  Ve önemli bir kısmı doğrudan boğazınızdan geçer, ses tellerinizin yanından geçer; öyle ki orada üretilen ses onu fiziksel olarak titreştirir. Mecazi olarak değil. Mekanik olarak. Mırıldandığınızda, tüm vücudunuza geri çekilmesini söylemekten sorumlu olan sinire masaj yapıyorsunuz demektir.

Suskun, daraltılmış, büzülmüş boğaz sinirleri yatıştırır. Beden, çoğu insanın farkına varmadan taşıdığı o hafif uyanıklık mırıltısı olan düşük seviyeli arka plan alarmında kalır; çünkü onun yokluğunu hiç bilmemişlerdir. Güvenlik entelektüel olarak anlaşılır ancak dokuya tam olarak nüfuz etmez.

Mırıltı ile titreşen boğaz sinir sistemini içeriden harekete geçirir. Titreşim doğrudan sinire ulaşır ve sinir, vücudun geri kalanının beklediği sinyali gönderir: Artık güvendesiniz. Sistem, irade gücüyle sakinleşmeye zorladığınız için değil, sinire tepki verdiği fiziksel girdiyi sağladığınız için düzene girmeye başlar.

İşte işin sessiz dehası burada. Dışarıdan bir alete, bir terapistin yardımına veya kusursuz bir ortama ihtiyacınız yok. Alet zaten içinizde. Kendi sinir sisteminize uygulanan kendi sesiniz, sesin tek bir dakikasında hissedebileceğiniz bir değişim yaratır.

“The Embodied Frequency” kitabındeki “Hum Scan” mırıltı taraması, tam da bu gerçek üzerine kurulmuştur: birkaç dakika boyunca dudaklarınızı kapalı tutarak mırıldanmak, perdeyi yavaşça değiştirmek ve titreşimin bedende nereye yayıldığını fark ederek sisteminizi gerginlikten dinlenmeye doğru yönlendirmek. Kitaptaki en erişilebilir uygulamalardan biri ve hızlı hissedilir bir sonuç verenidir.

İlaç her zaman boğazınızdaydı. Sadece kullanmanız gerekiyordu.

-Live In Frequency-

5. Boyuta geçiş belirtileri

 

Dünya’nın frekansı yükselmekte. 4. Boyut başladı.

Buna Schumann rezonansı, Dünya’nın kalp atışı denmekte. Onlarca yıldan beri sabit olan 7.83 Hz. son zamanlarda yapılan bilimsel ölçümlerde 100 Hz. tespit edildi. Gezegenimizin vibrasyonu oldukça çok hızlandı. Fiziksel bünyemiz karbon temelli, oldukça yoğun, oysa geçeceğimiz Yeni Dünya’daki beden kristalimsi, şeffaf temelli, hafif. İkisi arasındaki sürtüşme fiziksel belirtilere yol açmakta. Doktorlar bunu anlayıp açıklayamamakta. SEMPTOMLAR;

1-Yüksek perdeli kulak çınlaması. Tinnitus değil, Yükleme, yeni frekansa uyum, güncelleme. Oluştuğunda durup, dinliyorum demeli.

2-   Saat 3-4 arası uyanma. Tam uyanıklıkta, garip bir enerji hissi. Seni uyandıran, enerji artması. Boyutlar arasındaki perdenin en ince olduğu zaman, rehberlerinin üzerinde çalıştığı zaman. Karşı durma, sakin dur veya meditasyon yap.

3-   Hafıza kaybı. Odaya gittiğinde neden odaya girdiğini hatırlayamama. Konuşma sırasında kelimeleri unutma. Dün ne olduğunu hatırlayamama. Bunlar sıralı zaman diziliminden uzaklaşıp şimdiki zamana geçmemizden kaynaklanmakta. 5. Boyutta geçmiş ve gelecek bulunmamakta. Aklını yitirmiyorsun, zaman kısıtlamasının ötesine geçiyorsun. Şimdiki zaman Varlığı oluyorsun.  

4-   Derin yorgunluk, bitkinlik. Uykunun gideremediği kemiklerdeki yorgunluk. Hiçbir şey yapmadığın halde sanki maraton koşmuşsun gibi. Nedeni uyurken Astral düzlemde Yeni Dünya’nın temelini oluşturmak için oldukça çok çalışman.  

Eğer bu belirtiler var iste paniğe kapılıp doktorlara koşma. Kutlama yap, Yeni ve eski Dünya arasındaki ayrim başladı ve sen de bunun bir parçasısın, geride kalmayıp dönüşüyorsun. 5. Boyut Yeni Dünya yolundasın.

“Uzay Kurtarıcıları” Neden Bizi Kurtarmayacak?

 

“Uzay Kurtarıcıları” Neden Bizi Kurtarmayacak?

Bir süre önce, İsrail'in uzay güvenliği müdürlüğünün eski başkanı Haim Eshed ile yapılan akıl almaz bir röportaja rastladım.

Bu, rastgele bir internet komplo teorisyeni değil; "Galaktik Federasyon’un var olduğunu, Amerikalılarla birlikte Mars'ta gizli bir yeraltı üssü işlettiklerini ve Donald Trump'ın bunu ifşa etmek üzere olduğunu kamuoyuna açıklayan üst düzey bir askeri yetkili.

Bu röportaj bende yakıcı bir soru bıraktı: Eğer oradalarsa, neden bize yardım etmiyorlar?

Rahatsız edici gerçek şu ki, uyandırılmıyoruz, aydınlatılmıyoruz; “hasat ediliyoruz!”.

Ay ve Mars üsleri, insanlığın enerjik bir ürün olarak görüldüğü için bizi hayatta kalma modunda tutmak için frekans ağları yayınlıyor. Duygularımız, alt 4. ve 5. boyutlu varlıkları beslemek için kullanılan hayati bir kozmik emtia olan "Korku ve acı"yı üretiyor. Enerji Çiftliği!

"Kötü adamlar" (Draco ve Sürüngenler) düşük frekanslı korku, travma ve savaşı hasat ederken, gerçek tehlike "iyi adamlar" tuzağıdır. 

Olumlu insan duygularını tüketen varlıklar, kozmik bahçıvanlarımızdır.

İnsanlığı bir mezbaha yerine iyi bakılmış bir meyve bahçesi gibi görürler.

Bu fiziksel düzlemi bir "okul" olarak yarattılar ve insan acısının sadece öğrenmenin bir yan ürünü olduğunu iddia ederken, kendi boyutlarını beslemek için ürettiğimiz sevgiyi, neşeyi ve hayranlığı hasat ederler.

Bu "iyi adamlar" nihai tuzaktır. İnsan ruhlarını tekrar tekrar isteyerek reenkarne olmaya kandırmak için güzel illüzyonlar kullanırlar, sahte ruh rehberleri ve "karmik borçlar" kullanarak anılarımızı siler ve bizi çiftliğe geri gönderirler.

Galaktik Federasyon bizi kurtarmayacak.

Parçalanmış, yavaş hareket eden bir bürokraside oturuyorlar ve özgür irademizin müdahale etmelerini engellediğini iddia ediyorlar.

En büyük aldatmaca, ışık gibi görünen aldatmacadır.

Ashtar Sheran ve Yeni Çağ hareketinden sakının. Kurtuluş vaat eden bu güzel, sarışın, melek gibi komutan aslında matrisle birlikte çalışan bir teknoloji kontrolcüsüdür. 

"Plana güvenin" ve "sadece sevgiye odaklanın" gibi mesajlar yayınlayarak, hasat kesintisiz devam ederken sürüleri sakin tutuyorlar. 

Bu klasik bir psikolojik tuzaktır: Kötü polis sizi acı çektirir ve sahte ışık iyi polis sizi isyan etmemeniz için yatıştırır.

Matris tamamen kutupluluk yanılsamasına dayanır. Eğer materyalizmi ve öfkeyi seçerseniz, karanlığı beslersiniz.

Eğer dışsal uzay kurtarıcılarını ve guruları seçerseniz, sahte ışığı beslersiniz. Her iki durumda da sistemin içinde hapsolursunuz.

Hileli bir oyunu kazanmanın tek yolu oynamayı bırakmaktır. Dünyayı özgürleştirmek için dışsal kozmik kurtarıcıları beklemeyi bırakın.

Siz, orijinal Kaynak enerjisinin egemen, sonsuz bir kıvılcımısınız. Uyanın, manevi otoritenizi geri kazanın ve matrisi kırma gücünün zaten kendi ruhunuzun içinde olduğunu fark edin.

 

Belirli bir derinlikte anlayışa ulaşmış bir kişi, tabiri caizse uykuda olan biriyle karşılaştığında tuhaf bir gerilim ortaya çıkar.

Uyku derken, kelimenin tam anlamıyla bilinçsizliği kastetmiyorum, daha ziyade geleneksel rüyada, kolektif trans halinde, toplumun büyük çoğunluğunun sorgusuz sualsiz kabul ettikleri üzerinde uzlaşılan kurguda yaşamayı kastediyorum. Uyanık olan kişi temel bir şeyi görmüş, gerekli olan özsel şeyi fark etmiş, önemli bir ölçüde perdenin kalktığını hissetmiştir; uykuda olan kişi ise hâlâ eski varsayımlar, eski inançlar, eski bakış açısı içinde hareket etmektedir. Bu ikisi karşılaştığında ilginç bir şey olur ve bu her iki taraf için de oldukça rahatsız edicidir;

Önce uyanmış kişide neler olduğunu anlatayım. Başlangıçta, görüleni paylaşma, farkındalığı iletme, diğer kişinin artık çok açık olan şeyi görmesine yardımcı olma dürtüsü sıklıkla ortaya çıkar. Bu, gerçek bir şefkat duygusundan, diğer kişinin varlığından bile haberdar olmadığı bir hapishanede hapsolduğunu fark edememekten kaynaklı acıyı yatıştırma isteğinden kaynaklanır. Kapının kilitli olmadığını açıkça görebildiğiniz halde, birinin sanki kilitli bir kapıyla mücadele etmesini izlemek gibidir. Sadece yapılması gereken şey kapı kolunu farklı bir şekilde çevirmek. Ancak uyanan kişi çok çabuk yıldırıcı bir şey keşfeder. Bu farkındalık basitçe aktarılamaz. Uyuyan bir kişinin aniden uyanmasını sağlayacak şekilde açıklanamaz. Çünkü uyuyan kişi sadece bilgi eksikliği çekemekte. Anlayamama, farkında olamama çemberi içinde kısılı kalmış bir alandan hareket edmektedir. Uyananın bakış açısını, kelimenin tam anlamıyla anlaşılmaz kılan bir algı yapısı içindedir. Aptal, inatçı veya kasten kör değiller. Göremediklerini göremiyorlar. Bakış açıları, görmelerini engelliyor. Doğuştan kör birine rengi açıklamaya çalışmak gibidir. Ne kadar sözcük kullanırsanız kullanın, sözcükler gerçek deneyimi aktaramaz. Basitçe, anlayış kapasitesi orada değil. Ve böylece uyanmış kişi kendini garip bir konumda bulur. Uyuyan kişinin göremediği şeyleri açıkça görebilir. Yanlış inançların yarattığı acıyı görebilir. Ego ile özdeşleşme, olana direnme yoluyla oluşan acıyı görebilir. Sadece mevcut duruma sıkı sıkı tutunmayı bırakmaktan, sadece yanılsamanın ötesini görmekten gelecek özgürlüğü görebilir. Ama yine de diğer kişinin bunu görmesini sağlayamaz. Bu, bir tür yalnızlığa, izolasyon hissine yol açabilir, çünkü uyanmış kişi artık uyuyan kişiden farklı bir gerçeklikte yaşamaktadır. Aynı kelimeleri kullanıyorlar, aynı fiziksel alanı paylaşıyorlar, ancak temelde farklı dünyalar deneyimliyorlar. Uyuyan kişi dünyayı ego, ayrılık, sürekli eylemin, bir şeyler olma ve başarma filtresinden geçirerek deneyimler. Uyanmış kişi ise dünyayı daha doğrudan, daha basit bir şekilde, daha az filtreyle ve daha az ayrılıklarla deneyimler. Yani konuştuklarında genellikle birbirlerinin söylediklerinden habersiz oluyorlar. Uyanık kişiye gore, uyuyan kişi, son derece önemsiz görünen şeylerle ilgilenir. Statü, itibar, başarılar, mal mülk. Uyanmış kişi daha derin, daha temel bir şeye işaret etmeye çalışır. Ama uyuyan kişi için bu soyut, uygulanamaz, hatta belki de sorumsuzca gelebilir; Uyuyan kişi şöyle diyebilir: Peki ya faturaları ödemek? Ya daha iyi duruma gelmek? Ya kendini bir şeyler başarmaya adamak? Evet, bu endişeler kendi çerçevesinde gerçektir. Ayrılık, başarı ve sürekli çabalama hayali içinde bu endişeler mükemmel bir anlam ifade ediyor. Ama uyanmış kişi farklı bir anlayıştan hareket eder. Faturaların ödenmesi ve pratik işlerin halledilmesi gerektiğini kabul eder. Ama aynı zamanda tüm bunların kaygı duymadan, özdeşleşmeden, sürekli bir kaygı haline getirmeden yapılabileceğini de görüyor. Dünya’daki bu haldeki yaşam ile, ona köle olmadan da etkileşim kurabileceğinizi görüyor. Oyuna katılırken bunun bir oyun olduğunu unutmamak mümkün. Fakat bunu, oyunun gerçeklik olduğuna inanan, tüm kimliğini oyunda başarılı olmaya adamış birine nasıl açıklarsınız? Açıklayamazsınız, daha doğrusu sözcükleri söyleyebilirsiniz ama sözçükler nüfuz etmez. Sözcükler uyuyan kişinin inanç sisteminin kabuğundan sekip geri dönerler.

Peki, uyuyan kişi uyanık biriyle karşılaştığında ne olur? Bu, bireye göre büyük ölçüde değişir; bazı uyuyan kişiler, uyanmış kişinin kendilerinde olmayan bir şeye, bir tür huzur, özgürlük veya varoluş niteliğine sahip olduğunu hissederler. Ve buna çekilirler. Bunu anlamayabilirler. Ne olduğunu ifade edemeyebilirler, ama hissederler ve isterler. Bu, kendi uyanışlarının başlangıcı olabilir. Ancak daha yaygın olarak, uyuyan kişi uyanmış kişiyi tehdit edici olarak deneyimler; bilinçli olarak değil, açıkça değil, ama derin bir düzeyde. Çünkü uyanmış kişinin varlığı, uyuyan kişinin hayatını, üzerine kurduğu her şeyi sorgulatır. Uyanık insan mücadele edip savaşmaz, kaygılanmaz, aynı kaygılara kapılmaz, bu rahatsız edici  aynı oyunu oynamaz. Bu bir oyun. Uyuyan kişinin egosu bunu bir yargılama, bir meydan okuma, bir hakaret olarak yorumlar. Bu kişi kendini kim sanıyor da bu kadar sakin, bu kadar umursamaz, her şeyin üstünde davranıyor? Ego, egoya köle olmayan birinin varlığıyla tehdit edildiğini hisseder. Kendini ortada kalmış, küçülmüş, geçersiz kılınmış hisseder ve uyuyan kişi düşmanlıkla, alayla, uyanık kişiyi tekrar dramaya çekme girişimleriyle karşılık verebilir. Kendini çok aydınlanmış sanıyorsun, değil mi? Herkesten daha iyi olduğunu düşünüyorsun.

Gerçek bir sorunla nasıl başa çıkacağınızı görelim; bu, egonun kendini savunmaya çalışması, uyanmış kişiyi tekrar kimlik saptamaya, oyuna, rüyaya geri çekmeye çalışmasıdır. Ya da uyuyan kişi, uyanmış kişiyi garip, tuhaf, tam olarak doğru olmayan, onda bir gariplik olan, normal olmayan, doğru şeyleri önemsemeyen biri olarak görmezden gelebilir. Ve kolektif hipnoz bağlamında, kesinlikle haklılar; uyanmış kişi normal değil. Normal insanların önemsediği şeyleri önemsemiyor, toplumca paylaşılan rüyadan uyanmış durumda ve rüya içinde bu delilik gibi görünüyor.

Zen'de bir söz vardır: Aydınlanmadan önce odun kes, su taşı. Uyanmış kişi herkesle aynı şeyleri yapar, ancak tamamen farklı bir yerden, tamamen farklı bir nitelikle. Ve bu fark uyuyan kişi için görünmezdir; aynı eylemleri görür ve aynı motivasyonları varsayar. Aynı endişeler, aynı içsel deneyim. Eyleme eşlik eden içsel özgürlüğü, içsel genişliği, içsel huzuru göremezler.

Belirli bir derinlikte anlayışa ulaşmış bir kişi ile başkaları arasında tuhaf bir gerilim ortaya çıkar.

-The Karma Codes-

Ç: N. Gülşan